Επίτρεψε μου μια στιγμή…

Άκου με πριν φύγεις, δυσκολεύτηκα πολύ για να σε βρω, αξίζω έστω να με ακούσεις, είναι πολλά εκείνα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου. Τι συνέβει; Τι άλλαξε στις ζωές μας και η προδοσία είναι πιο εύκολη από την αλληλένδετη αγάπη; Δεν ελπίζω να απαντήσεις, ελπίζω να καταλάβεις, να αναζητήσεις μέσα σου την απάντηση. Ξέρω είναι δύσκολη εποχή αυτή, δεν μπορείς να ελπίζεις σε κανέναν, μπορείς έστω να ελπίζεις σε μας; Στη δύναμη που μας ενώνει λοιπόν; Αυτή η δύναμη μπορεί να φανεί ανίκητη και η προσπάθεια να την κρατήσουμε μπορεί να μας ενώσει παραπάνω.
 
Γέλα μέσα σου, ειρωνέψου τα λόγια μου, αμφισβήτησε με, μίσησε με, το ίδιο μου κάνει, δεν αλλάζω γνώμη όμως. Θα σου επαναλάβω μήπως και το καταλάβεις επιτέλους,
Συνέχεια

Ανάμνηση ήταν..

Το έχω ανάγκη, αλήθεια το έχω και θα είναι πάντα έτσι. Δεν τόλμησα να το σκεφτώ μετά από καιρό. Ίσως είναι ο φόβος προς το άπειρο, προς κάτι ανεξέλεγκτο και τολμηρό στο μυαλό, κάτι που σε δελεάζει και σε ξεσηκώνει από τη θέση σου.

Δεν τόλμησα όμως, φοβήθηκα να ακολουθήσω το μυαλό στο μονοπάτι αυτό. Αναρωτιέμαι πως κρατήθηκα και άφηνα το χέρι της ανάμνησης σιγά σιγά. Ήταν δύσκολη η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ναι είναι αλήθεια, είχες δίκαιο, δεν μπορεί να ξεχαστεί έτσι εύκολα κάτι δυνατό, είναι αδύνατο να το ξεπεράσει το μυαλό, η καρδιά, η σκέψη, το σώμα. Συνέχεια

Η δική μου μέρα

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 19:30. Ανοίγω τα μάτια μου διστακτικά και αναρωτιέμαι εάν πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι, εάν έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Δεν είχα και πολλές επιλογές. Δεν θυμάμαι τι μέρα είναι, ούτε με νόιάζει όμως.

Σηκώνομαι και περπατώ αργά προς το σκοτεινό σαλόνι. Όλα μοιάζουν θαμπά, σαν ψεύτικα, λες και είμαι μέσα σε όνειρο και περπατώ ασυνείδητα. Χρειάζομαι κάτι για να ξυπνήσω, κάτι να με «τραβήξει» από εδώ μέσα. Αρπάζω ένα ποτήρι και βάζω από το αγαπημένο μου κόκκινο κρασί. Θέλω να απολαύσω τη θέα της βεράντας. Παντού πολυκατοικίες, απλωμένες μέχρι Συνέχεια

Ξημέρωμα

Ξημέρωμα

Ξημερώνοντας γνωρίζω
αναγνωρίζω..
τα μάτια σου, τα χάδια σου, το άρωμα σου,
μέσα απ’ την καρδιά μου.

Μακάρι να μην έφτανε ποτέ
η μέρα του θυμού σε ‘μας.

Μα το κύμα θα υπάρχει πάντα,
γιατί χάρη σ’ αυτό Συνέχεια

Ελπίδα μου..

Εκείνο το βράδυ δεν είσουν εκεί.. Κρυφοκοίταζα από το παράθυρο, γιατί δεν ήθελα να ξέρεις πόση ανυπομονησία έχω, πόση ώρα καθόμουν στην πόρτα μέχρι να ‘ρθεις. Ήταν δύσκολο βράδυ, με απογοήτευσε και με εξέπληξε ταυτόχρονα. Μου έδωσε το δυνατό χαστούκι που χρειαζόμουν καιρό τωρα. Πρώτα μου έκλεψε την ανάσα και μετά μου την έδωσε πίσω διστακτικά. Δεν ήξερα τι έπρεπε να σκεφτώ. Έπρεπε να συνεχίσω να περιμένω ή να κοιτάξω την πραγματικότητα κατάματα; Ο δισταγμός μου, η απειρία μου, λίγο η νοσταλγία που με βάραινε, επισκίασαν τη σκιά μπροστά στα μάτια μου και επέτειναν την απραγία μου.

Μήπως τελικά σε αναζητούσα σε λάθος μέρος; Σε αναζητούσα μέσα στους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Περίμενα κάποιον να με τραβήξει από το χέρι. Συνειδητοποίησα όμως στην πορεία πως αυτό που τόσο καιρό αναζητούσα το είχα. Ήταν μέσα μου. Μέσα στον καθένα από εμάς. Κατοικεί και πηγάζει στη ψυχή μας. Δεν αποκτιέται με Συνέχεια

Σταυροδρόμι

          Πάντα το συναντάμε στη ζωή μας, σχεδόν παντού. Μπορεί να έρθει απρόσμενα, μπορεί και να το περιμένουμε από μόνοι μας με ανυπομονησία. Το σίγουρο είναι πως όταν έρθει η στιγμή να το αντικρίσουμε, τότε σχεδόν πάντα δειλιάζουμε, φοβόμαστε να πάρουμε απόφαση. Μπορεί να είναι οριστική και να μην υπάρχει γυρισμός, από την άλλη μπορεί να μας ωθήσει να προχωρίσουμε παρακάτω και να ξεχάσουμε το παρελθόν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, εκτός από εμάς αφού ζήσουμε αυτή την εμπειρία.

Όταν βρεθείς σ’ αυτό σκέψου καλά, μη βιαστείς, κάνε υπομονή και δράσε με νηφαλιότητα. Η βιασύνη δεν θα σε βοηθήσει, δεν θα είναι καλός σύμβουλος. Η ψυχή σου ξέρει βαθιά μέσα της τι θέλει να επιλέξει, τι θέλει να αλλάξει στη ζωή της. Όμως ο νους είναι εκείνος που Συνέχεια

Ιδιαίτερες πόρτες στην καρδιά της Αθήνας

Όταν μένεις σε μια τόσο πολυβόητη πόλη σαν την Αθήνα, η οποία τρέχει σε γρήγορους καθημερινούς ρυθμούς, εκμεταλλεύεσαι την κάθε ευκαιρία που μπορεί να σου προσφέρει μια απλή βόλτα. Η Αθήνα έχει πολλές ομορφιές, στο άρθρο μας όμως θα εστιάσουμε σε κάτι διαφορετικό. Στις πόρτες που διακοσμούν τα κτίρια της, δίνοντας άλλοτε καλλιτεχνικό ύφος, μια χρωματισή πινελία και άλλοτε προσδίδοντας κύρος με την ομορφιά τους.

Για να τα προσέξει όμως κανείς αυτά, πρέπει να κοιτάξει κάθε φορά από διαφορετική οπτική γωνία, κάτι το οποίο γνωρίζουν καλά οι φωτογράφοι…

  1. Πλάκα (Ακρόπολη), Αθήνα Plaka , athens

    Συνέχεια

Η μικροψυχία του ανθρώπου..

Είναι λυπηρό, πόσο μάλλον οδυνηρό να βλέπεις πως υπάρχει τόσο μικροψυχία στον κόσμο αυτό που ζούμε. Το διαφορετικό τρομάζει, το διαφορετικό φωνάζει από μακριά και διώχνει τους «φυσιολογικούς» από κοντά του. Το διαφορετικό δεν αφήνει περιθώρια αποδοχής, γιατί το διαφορετικό είναι εκείνο που επιλέγει αυτό το δρόμο, το δύσκολο δρόμο. Είναι μαγκιά να είσαι διαφορετικός, είναι μαγκιά να επιλέξεις το δύσβατο μονοπάτι, να μην
Συνέχεια

Μοναξιά

Θα σου πω ποιά μοναξιά με τρομάζει περισσότερο ,
εκείνη που την νιώθεις μέσα στο πλήθος.
Γιατί κανείς δεν ακούει τα λόγια σου ,

Συνέχεια

Χάνομαι.

Έχεις νιώσει ποτέ να χάνεσαι μέσα στο ίδιο σου το σώμα; Να ψάχνεις μια διέξοδο να ξεφύγεις απ’ αυτό; Να κάνεις τη λογική και τη σκέψη σου στην άκρη ώστε να γλυτώσεις απ’ το βάσανο τους; Έχοντας τα μάτια σου ορθάνοιχτα κοιτάζοντας μόνο το σκοτάδι στο κενό ανάμεσα σε σένα και τα όνειρα σου;

Οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό είναι μπερδεμένες με την αλήθεια και το ψέμα που

Συνέχεια